Kobalt Fotografie

Dit is mijn laatste nacht in Middelie. Ik houd van dit huis, van dit dorp en deze mooie omgeving. Afscheid nemen is  moeilijk en doet pijn. Het huis is leeg, ex heeft maanden geleden een grote verhuisauto en veel vrijwilligers bij elkaar gerammeld om in te pakken en in te laden. Tijdens dat weekeinde waren er nog cursisten in Middelie, omdat er nog een workshop – de laatste – plaatsvond.  Terwijl ik me bezig hield met de voorbereidingen van de lunch voor de cursisten zag ik vanuit mijn ooghoeken de nodige spullen van mij richting verhuiswagen verdwijnen. Het liedje van Gotye – Somebody that i used to know speelde door mijn hoofd, met name het stukje ‘have your friends collect your records and than change your number’.
Het was een ongeorganiseerde verhuisactie van ex. Er stond vrijwel niets klaar, waardoor ik voortdurend alert moest zijn en om de vijf minuten wel iets riep van: ‘Dat blijft hier! Terugzetten!’ Ex had zijn helpers ongetwijfeld ingefluisterd dat ik een niet aardig, niet vriendelijk en een niet makkelijk persoon ben die heel vuil kan kijken. Tijdens onze relatie liet ex me graag de ‘boeman’ uithangen als er lastige situaties waren en ik heb die rol altijd braaf op me genomen. Ik heb deze reputatie tijdens die bewuste verhuisdag meer dan waar gemaakt en geen enkele moeite gedaan dat te veranderen of te doen alsof ik toch wel een aardig persoon kan zijn, integendeel! Ik ben niet zo, het is de manier waarop ex naar mij kijkt in deze situatie. Een situatie waarin ik mij niet veilig voel, geen vertrouwen meer in hem heb, en me gekwetst voel om de respectloze wijze waarop hij met mij omgaat.

Het is bizar dat iemand die zoveel vertelt over liefde en respect, die zoveel kennis heeft over de basisbehoeften van een mens, dit op geen enkele wijze weet toe te passen in zijn leven en zijn handelen naar mij toe. Voor het vertrek van de vrachtwagen kwam ex de keuken in om mij gedag te zeggen. Ik bleef stil, wat moet je dan nog zeggen?

Na vertrek van de vrachtwagen en de knechten van ex ben ik op een  stoel (die niet in de verhuiswagen terecht was gekomen) neergeploft en heb wezenloos rond zitten kijken. De tranen liepen als watervallen over mijn gezicht. Veel tijd om stil te staan bij mijn verdriet had ik niet, de lunch moest naar boven. Dus mezelf bij elkaar geraapt, een glimlach op mijn gezicht getoverd en me onder de cursisten begeven. Vriendelijk geluisterd naar hun verhalen en her en der een praatje gemaakt. Zodra de workshop hervat werd, ben ik teruggelopen naar het huis mijn bed in gedoken, het dekbed ver over mijn hoofd. Ik kon niets meer, alleen maar stil, heel stil blijven liggen. Wanneer zou deze nachtmerrie over zijn? Wanneer zou deze dwaze wereld aan mij voorbij trekken?

En nu, enkele weken later is het mijn laatste nacht in Middelie. Ik voel me minstens zo leeg als het huis en kan niet slapen. Om de stilte te doorbreken heb ik de radio aangezet en ineens klinkt vanuit de speakers “Now you’re just somebody that i used to know”… hoe toepasselijk…

Een nieuwe wereld begint vandaag voor mij!

Christien
(In mijn columns op Grenzeloze Vrouwen vertel ik mijn verhaal, en dat is precies wat het is ‘mijn verhaal’, mijn beleving.)