headless-suit-guy-713927-mDe telefoon gaat , ik zie een voor mij onbekend nummer in mijn display en neem op. Een vlot babbelende mannenstem dendert mijn oor binnen. Er wordt niet gevraagd of het uitkomt, de mannenstem begint direct zijn verhaal. Of ik op zoek ben naar een baan? Ik bevestig dit, nog steeds een beetje overdonderd. Hij kan mij geen baan aanbieden als receptioniste/telefoniste (ik ben op diverse vacaturesites ingeschreven als werkzoekende voor een baan als receptioniste/telefoniste), nee hij heeft iets veel beters voor mij! Een baan met ontelbaar veel uitdagingen en dan ook nog eens in mijn woonplaats! Hoe mooi is dat, hoor ik hem zeggen.

Boven mijn hoofd is er spontaan een ballonnetje opgeplopt met een plaatje bij de stem. Het plaatje is super duidelijk: strak pak, bruinleren schoenen, haartjes keurig in de plooi, nonchalante houding,  type gladjanus. Na de eindeloze vloedstroom aan woorden waar geen speld tussen te krijgen is, valt Pakmans even stil. Ik grijp mijn kans om een vraag te stellen over die ‘baan met ontelbaar veel uitdagingen’: “Is dit een baan met een basis salaris en verder aangevuld met bonussen?” De stem schiet spontaan een octaafje hoger, Pakmans is duidelijk zeer geïrriteerd. Waar ik het lef vandaan haal om naar een salaris te vragen?!

Ik zit even met mijn mond vol tanden, zo vreemd was mijn vraag toch niet? Ik haal even diep adem en leg hem uit dat ik niet naar de hoogte van het salaris vraag maar naar de constructie. Pakmans ontploft: “Weet jij wel hoe oud ik ben?”

Wederom een mond vol tanden mijnerzijds. Nadat ik ‘nee’ heb gestameld raast Pakmans verder:
“Ik ben 22!”. Ik heb werkelijk geen idee waar dit gesprek heen gaat, moet ik nu mijn leeftijd noemen? Ik besluit te zwijgen, terwijl ik mijn buik al aardig vol heb van Pakmans en zijn onbeschofte  gedrag.

Pakmans schiet weer terug in zijn recruiter-rol en dendert verder dat er deze week een bijeenkomst is voor de eventuele kandidaten. Het klinkt alsof ik een uitverkorene ben, wat een eer… Omdat ik nou eenmaal echt op zoek ben naar een baan en deze niet voor het oprapen liggen besluit ik het gesprek nog niet te beëindigen. Wat er dan gaat gebeuren tijdens die bijeenkomst? Blijkbaar stel ik nu een legitieme vraag, wat Pakmans blijft in zijn rol. “Daar krijgen jij en de andere aanwezigen uitleg over de functie en onze werkwijze (nou daar heb ik al een aardige indruk van gekregen). En heel fijn voor jou is dat je bij ons mag komen werken met behoud van jouw uitkering!”

Ik ben met stomheid geslagen. Ik MAG komen werken met behoud van mijn uitkering ?! Wauw wat een eer!  Pakmans tettert enthousiast verder over deze droombaan met heel veel mogelijkheden, kansen en uitdagingen. Ik ben het gesprek ondertussen meer dan zat en wil het gesprek beëindigen. Als Pakmans merkt dat ik niet echt aangestoken ben door zijn enthousiasme schiet hij weer uit zijn rol. Pisnijdig doet hij geen enkele poging zijn teleurstelling hierover te verbergen. Ik ben er klaar mee en hang op, ik mag dan wel werkzoekende zijn met een bijstandsuitkering, maar dat wil niet zeggen dat ik me zo hoef laten te behandelen!

Nadat ik heb opgehangen vraag ik me stiekem af of mijn plaatje van Pakmans overeenkomt met de werkelijkheid. Ik zal er nooit achter komen aangezien ik niet ben ingegaan op zijn uitnodiging.

Ik zoek nog maar even verder naar een baan als receptioniste/telefoniste.

Een nieuwe wereld begint vandaag voor mij!

Christien