Wie ben je en wat doe je?
Mijn naam is Petra en ik ben sinds een paar jaar weer parttime aan de slag als receptioniste. Voor die tijd was ik huisvrouw en werkte ik niet sinds we kinderen hadden, omdat het ook niet nodig was, mijn man verdiende genoeg met zijn eigen bedrijf. Verder geef ik weer muziekles en ben ik zoveel mogelijk thuis voor mijn kinderen, die inmiddels allebei op de middelbare school zitten. In mijn vrije tijd vind ik het heerlijk om zelf sieraden te maken.

Wanneer ben je gescheiden?
Ik ben sinds 5 jaar gescheiden, net voordat onze oudste naar de middelbare school ging.

Wat was de impact van de scheiding, hoe heeft het je beïnvloed?
Mijn man had een ander en ik had niets in de gaten. Ik hoorde het via de man van die ander. Ik was er kapot van, het was een voldongen feit, hij wilde niet meer praten, niet meer proberen en uiteindelijk vertelde hij me dat hij niet meer verder wilde met mij. Hij verliet ons en trok bij zijn vriendin in. Vervolgens gooide hij mij en de kinderen ons huis uit, omdat ik de hypotheek niet in mijn eentje kon opbrengen.

Hij trok met die ander en haar kinderen in ons huis en zit nu met haar op mijn meubels. Haar kinderen hebben nu de slaapkamers van mijn kinderen en als mijn kinderen bij hun vader zijn, dan slapen ze samen op een klein logeerkamertje. De kinderen hebben er nog altijd moeite mee. Het heeft nog altijd veel impact dus. Ook voor mij. Mijn ex- man heeft op een of andere manier veel geld weggesluisd en weet steeds aan te tonen dat hij zelf ook niet veel geld heeft en dus niet veel alimentatie kan betalen. Ik probeer zo goed en zo kwaad als het kan gelukkig te zijn op een piepklein flatje waar je je kont nauwelijks kunt keren.

Ik probeer rond te komen van een heel minimaal inkomen (ik probeer zo veel mogelijk te verdienen en toch zo vaak mogelijk thuis te zijn bij de kinderen). Ik probeer de kinderen bij te brengen dat geld niet gelukkig maakt en dat je het beste moet maken van je leven en moet leren roeien met de riemen die je hebt. Ons leven is van een luxe leven veranderd in een arm bestaan met tweedehands meubels en veel tweedehands kleding. Het went nog niet echt. Soms voel ik me heel sterk en soms voel ik me nog altijd weggegooid en waardeloos.

Veel gescheiden vrouwen raken in een soort isolement/vacuüm na de scheiding, heb je dit ook zo beleefd? En zo ja, hoe ben je daar weer uitgekomen?
In eerste instantie kreeg ik heel veel aandacht van vriendinnen en familie. Ik was weinig alleen, werd dagelijks opgezocht en gebeld, maar dat werd iedere maand minder… Ik merkte op een gegeven moment dat mensen niet meer op me zaten te wachten, met mijn gezeur over mijn ex en over de rotsituatie waarin ik was beland. Ze vonden dat ik door moest gaan met mijn leven en vooral dat ik positief moest zijn!

Ik zag er op dat moment echt niets positiefs in en werd er behoorlijk depressief van. Ik probeerde me goed te houden voor de kinderen, maar ik voelde me zo enorm eenzaam. Er waren dagen bij dat ik nauwelijks met iemand sprak. Er waren weken bij dat ik niets leuks deed. Toen ik eindelijk de moed vond om weer te gaan solliciteren en een baan vond, merkte ik dat ik me beter voelde over mezelf, maar ook dat mijn omgeving weer beter op me ging reageren. Ik kreeg meer energie, en ging weer muziek spelen en sieraden maken; ik ging helpen op de school van de jongste en ik ging er weer iets meer op uit… en langzaam kwam ik uit het dal.
Ook door zelf het inititiatief te nemen, mensen op te zoeken, thuis in mijn kleine flatje uit te nodigen, eetavondjes te organiseren en dergelijke kreeg ik weer een beetje een sociaal leven. Uiteindelijk ben ik ook op yoga gegaan, zodat ik eens per week ook mijn eigen clubje had om heen te gaan.

Waar heb je veel aan gehad tijdens en vooral in de periode na de scheiding?
Vooral aan het positivisme van mijn kinderen, die zo superlief voor me waren, meehielpen in huis en hun beste beentje voorzetten…  In het begin had ik dus veel aan vrienden en familie, ze hoorden mijn verhalen aan en stonden me bij met lastige beslissingen en dergelijke, of ze gaven me adviezen. Ik werd vooral in het begin veel en vaak uitgenodigd om te komen eten, mee op vakantie te gaan en dergelijke, maar dat werd steeds minder. Het was wel fijn dat ik me toen niet door iedereen in de steek gelaten voelde, dat gevoel kreeg ik later wel even, maar ook daar ben ik weer goed uitgekomen, je moet het natuurlijk ook zelf doen.

Na de scheiding begon jouw nieuwe wereld, hoe heb je deze wereld vormgegeven en hoe heb je het aangepakt om alles weer op de rit te krijgen?
Stapje voor stapje dus. Iedere dag weer iets aanpakken, plannen maken, dingen van me af schrijven… Ook mijn boosheid naar mijn ex…. Elke dag iets minder zwelgen in mijn ellende en gewoon mijn schouders eronder zetten. Doen, actie, handen uit de mouwen… En verder ook veel leuke dingen doen, uitstapjes maken van bezoeken aan tweedehands winkels en kringloopwinkels en vlooienmarkten. Lol krijgen in weinig geld uitgeven… De humor inzien van dingen en situaties en vooral ook kunnen lachen om mezelf.

Ik zit nu goed in mijn vel en ben zelfverzekerder dan ooit. Ik red het toch maar mooi met de kids en ik heb het gewoon goed voor elkaar. We hebben een fijn leven met zijn drietjes, en wie weet komt er binnenkort een leuke man in mijn leven… Zelfs daar sta ik het laatste jaar weer voor open, ik ga naar dansfeesten en kom leuke mensen (mannen) tegen… Wie weet! De toekomst staat weer voor me open.