En daar sta je dan: je huwelijk is na een lange en moeizame strijd gestrand, je man ziet geen toekomst meer met jou of je wordt ‘aan de kant gezet’ voor een jonger exemplaar…

De emoties razen door je heen. Overweldigende stromen energie in je keel, buik of hartstreek. Je loopt er zo van over dat er maar weinig ruimte is voor iets anders. Misschien is er de onbedwingbare neiging om het telkens tegen vrienden of familie te vertellen. Misschien is er een terugtrekkende beweging en lijd en huil je in stilte. Misschien is er een alles verterende boosheid en komen er beelden van wat je de ander zou willen aandoen.
Aannames, standpunten en meningen
Er zijn vast ook goed en minder goed bedoelde adviezen van vrienden en familie. Wat je wel en vooral niet zou moeten doen. Hoe je ermee om moet gaan. Aannames, standpunten en meningen. Vermengd met je eigen innerlijke stemmen. Die je zeggen hoe het had moeten zijn, wat je allemaal wel niet van vindt van de situatie en vooral van hem, de ex… Of van jezelf, hoe je het beter had kunnen doen.

Gedrag wordt vaak een manier om de sensatie niet te voelen
Voor je het weet is er een heel verhaal opgestart. We bewegen weg van de pure sensaties die door ons heen komen. Energiestromingen krijgen labels als verdriet, woede, angst, verwijt, frustratie. Gedrag wordt vaak een manier om de sensatie niet te voelen, en een krampachtige oplossing te zoeken in het verhaal. Een aanvankelijk neutrale feitelijke situatie wordt zo ongemerkt en razendsnel geladen met energie. Energie die niets anders wil dan zich tonen en uitrazen om het lichaam vervolgens in een neutrale staat weer achter te laten. Maar het hele verhaal staat dit niet toe. Het verhaal laadt de sensaties keer op keer opnieuw op. Het stopt het razen, het zet het vast, het verkrampt.

Paradox
Nu lijkt het misschien alsof je dat zelf doet en er zelf verantwoordelijk voor bent… met als gevolg dat je het dus ook zelf anders kunt doen en daar de verantwoordelijkheid voor moet dragen. Maar de paradox (en wellicht teleurstelling voor de een of juist ontspanning voor de ander) is dat wat wij ‘ik’ noemen niets anders is dan datzelfde verhaal. Het geloof in een afgescheiden ik dat de touwtjes in handen heeft. Een luchtkasteel dat is opgebouwd uit dat geloof in combinatie met geladen herinneringen, ervaringen, overtuigingen, standpunten. Hetzelfde mechanisme dat ‘in actie komt’ zodra er een sensatie door ons heen raast die we niet ‘willen’ voelen. Gebaseerd op een diepe herinnering aan de pijn van afgescheidenheid.

Dus hoe harder ‘ik’ iets ga proberen, hoe meer energie er komt in een illusoir ‘ik’ (= het verhaal), en hoe verder weg van de rustige neutrale uitgangssituatie (= daar waar ‘ik’ afwezig is).

Zelfobservatie en zelfkennis
Een neutrale uitgangssituatie stelt je in staat vanuit rust en in lijn met wat prettig voor jou voelt en bij jou past de nodige praktische stappen te zetten in ‘het nieuwe leven dat komen gaat’. Maar hoe kom ik daar dan, hoor ik je zeggen. Ik zou willen dat ik je er een stappenplan voor kan aanreiken. Elke vrouw kent een eigen natuur en eigen conditioneringen die leiden tot bepaald gedrag. Daarin is iedereen uniek en zo gebeurt er wat er gebeurt. Het is allemaal onpersoonlijk. Inzicht in hoe deze processen werken, zelfobservatie en zelfkennis en ruimte geven aan pure sensaties, kunnen helpen.

Enkele praktische tips:

  • Geef ruimte aan de sensaties. Voel waar ze zich in je lichaam bevinden en zak in het gevoel. Kijk of je er een etiket op plakt. Zie wat het doet als ze niet langer gevoeld worden maar al gelabeld zijn en je er bijvoorbeeld over praat.
  • Voed het verhaal niet met het zoeken naar medestanders en bevestiging van je eigen verhaal. Hoe sterker de standpunten worden, hoe verkrampter de situatie.
  • Als er een neiging is familie en vrienden ‘je verhaal’ te vertellen, vraag ze dan van tevoren om slechts te luisteren, om de ontvankelijkheid te zijn waarin jij kunt luchten. Zonder meepraten, beter weten of adviezen geven. Alleen maar er zijn.
  • Kijk goed naar de neigingen die in je opkomen, zie of er een wegdrukken is, of een afkeuren, of een drang om te uiten. Zie ze als een aanwijzing. Het is een teken dat het fysieke systeem nog niet neutraal is. Probeer terug te gaan naar de sensatie die eronder ligt in plaats van de neiging uit te leven.
  • Onderscheid in je situatie het verhaal van de feiten. Zie het verhaal als een verhaal, als iets wat komt en gaat. Het is niet waar. Het is niet wie je bent. Kijk naar de feiten als zijnde de neutrale uitgangssituatie. Bezie welke stappen je zou zetten vanuit je verhaal, en welke stappen passen bij de feiten.

Ilse van Bladel
Meer weten? Van kijken naar Zien
Boek: Van kijken naar Zien, leven vanuit direct waarnemen. Tim Koldijk/Ilse van Bladel