jumping-1133737-mZielig zijn. Wegkruipen in een grote trui met  dikke sokken aan. Geen haren wassen, niet douchen. Niet koken voor mijzelf. De deur niet opendoen als de bel gaat. Dat kan en mag ik allemaal! Sinds ex mij verlaten heeft is het heerlijk me uit te leven in verdriet en pijn. Ik heb er ongegeneerd aan toegegeven. Een week, een maand, een paar maanden, een jaar.  Toen kwam het moment dat ik letterlijk uit mijn hol moest komen.

Gelukkig beschik ik over een enorme dosis zelfdiscipline – dat is vermoedelijk ook wel mijn ‘redding’ geweest. Ik had al mijn zelfdiscipline nodig om weer actief deel te nemen aan het leven, aan míjn leven.

Het leven, mijn leven, ik was er bang voor geworden, zag er tegenop om de draad weer op te pakken. In mijn hol was ik tenminste veilig, niet gelukkig, wel veilig.

Ik heb mezelf echt bij de kladden moeten grijpen om uit dat hol te kruipen, gelukkig gaf mijn zelfdiscipline thuis toen ik er een beroep op deed. Ik had mezelf nog niet in de steek gelaten! Na een aantal uur positieve aandacht voor mezelf, reflecteerde de spiegel in de badkamer een glimlach. Een voorzichtig, optimistisch begin.

Nu ik de keus had gemaakt mijn hol te verlaten moest ik een plan maken. Wat ging ik doen, wat was de volgende stap? Waar kon ik mijn tanden in zetten? Wat was nodig? Solliciteren – zo vond ook de bijstandsinstantie.
En zo belandde ik in de wereld van de afwijzingen, beoordeeld/veroordeeld en  niet geschikt  bevonden worden. Was ik daarvoor met veel pijn en moeite uit mijn hol gekropen? Het liefst zou ik me weer verstoppen. Mijn gekrenkte ego had al genoeg gelden, wederom werd ik niet goed genoeg gevonden… Blijf dan maar glimlachen naar je spiegelbeeld.

Het hol lonkte. Ergens, geen idee waar, zat er toch nog een stuk eigenwaarde dat zich begon te roeren. Niks terug in mijn hol, terug naar de maatschappij! Ik was en ben vastbesloten om de draad weer op te pakken! Ik wil weer voelen dat ik leef! Gek genoeg gaf deze keuze me de energie die ik nodig had om door te zetten.

Een betaalde baan is me tot nu toe nog niet gelukt, wel heb ik me inmiddels gestort op twee leuke vrijwilligersbanen. Het voelt heerlijk om me in te zetten voor anderen, zo help ik ook mezelf. Ik kom weer vrolijk en voldaan thuis. Het voelt fijn om gewaardeerd te worden, ik solliciteer me suf, incasseer de afwijzingen maar ze raken me niet meer zo. Ik doe immers weer mee! Hallo maatschappij, ik ben er weer!

Christien