friendship-2-591716-mDit weekend kropen zoonlief en ik samen op de bank om Finding Nemo te kijken. De film was een hit ten tijde van mijn scheiding en mijn toen 2-jarige zoon kon er niet genoeg van krijgen. Keer op keer wilde hij Nemo opnieuw zien, dus nu na tien jaar opnieuw samen met hem kijken was haast nostalgisch.
Met een kopje thee, een glaasje limonade en een gedeeld bakje chips zaten we helemaal klaar voor de bekende figuren. Dory die steeds alles vergat, Bruce de haai die geen visjes meer wilde eten, Marlin die zo naarstig op zoek was naar zijn zoon. De ene na de andere ‘oh ja’ en ‘ja, die!’ riepen we lachend, terugdenkend aan wat we ons nog konden herinneren van de film.

Tot het emotionele moment dat Nemo en zijn vader elkaar weer hadden gevonden. Ineens hoorde ik gesnik naast me. ‘Mama,’ mompelde hij, ‘ik mis mijn papa ook ineens.’

Mijn hart brak. Hij heeft zijn vader al jaren niet meer gezien. Daar heeft zijn vader zelf voor gekozen. Hoe leg je dat uit aan een kind? Ze voelen zich verlaten. Niet goed genoeg. De waarom vragen stijgen boven de boosheid uit. Je probeert uit te leggen dat het zeker niet aan hen ligt, dat het probleem bij hun vader ligt. Maar echt een verzachtend antwoord is er niet. Het is zoals het is.

Er wordt tegenwoordig heel wat geschreeuwd over ‘de gescheiden ouder’, hoezeer ze hun frustratie uitvechten boven de hoofden van de kinderen. Maar niet elke gescheiden ouder is zo. Ik had ze graag een leuke vader gegund. Al was het maar een weekendvader waarmee ze leuke dingen konden doen. Ik had ze graag die band met hun vader gegund, maar het zit er niet in. Hij heeft zelf besloten afstand te doen van zijn veel te leuke kinderen. Zou hij nog weleens aan hen denken? Zou hij hen missen? Zou hij weleens stiekem op internet kijken hoe ze er nu uitzien en wat hen bezighoudt?

Ik probeer moeder en vader tegelijk te zijn. Ik probeer het leed op mijn manier te verzachten. Toch went voor hen het gemis nooit. Ik geef mijn zoon een knuffel en kriebel wat door zijn haar. Het gesnik zakt langzaam weg als de film is afgelopen. Zoonlief trekt zijn pyjama aan, pakt zijn knuffels en duikt zijn bed in om in een diepe slaap te vallen. En ik? Ik lig nog lang wakker met een schuldgevoel over iets wat ik niet heb kunnen voorkomen.

Cindy