De pijn is verscheurend. Alsof je langzaam uit elkaar getrokken wordt. Je probeert jezelf krampachtig bijeen te houden, maar het hele lijf voelt gefragmenteerd. Net als je gedachten, die van de hak op de tak springen en daarmee je gevoelens onstuimig opstuwen.

Je staat met lege handen na een jarenlang samenzijn. Je kijkt uit het raam naar de bank in de tuin, waarop je had gedacht samen in de zon te zitten en te genieten van kleinkinderen. Je dekt de tafel stug voor een persoon te veel.

Missen

Je mist de hangers in de kast, de sokken in de wasmand, de geur van aftershave in de badkamer. Je mist de arm om je heen, het warme lijf tegen je aan en de mogelijkheid om jouw koude voeten in zijn rug te duwen. Je mist het samen lachen, samen vrijen en zelfs de vele conflicten en de pijn die je hebt gevoeld.

Het huis ademt leegte, verlatenheid. De atmosfeer drukt je met een kille directheid op de situatie… je staat alleen. Als een oude wasmachine ingeruild voor een modern exemplaar. Geen garantie en ruilen niet mogelijk. Afgeschreven in de boekhouding. Denkt hij aan je? Mist hij je? Heeft hij ooit geweten wie je was?

Je twijfelt. Alles waarin je geloofde, waarvoor je stond, is als een kaartenhuis in elkaar gevallen. Waar blijf jij? Wie ben jij?

In de steek gelaten

Je voelt je in de steek gelaten. Minderwaardig. Dat doet zeer, intens zeer. De eerste traan rolt over je wangen, gevolgd door een vloedgolf die niet meer te stoppen is. Je zakt weg in de overtuiging in de steek gelaten te zijn, achtergelaten als iets dat werd gebruikt, maar nu overbodig is.

Niemand kan mij in de steek laten!

Het neemt zijn tijd. Tot je op een dag een gedachte voelt opkomen: Niemand kan mij in de steek laten, ik kan alleen mijzelf in de steek laten. De gedachte doet iets met je. Je recht je rug. Je staat voor jezelf, je staat voor de waarden die je in je draagt. Die hij niet langer wenst te delen, maar die voor jou belangrijk waren en zijn. Je beseft hoe je sluipend door de jaren heen jezelf in de steek hebt gelaten. Stukjes van je eigenheid hebt ingeleverd. Te veel hebt aangepast in de hoop dat… Er is ruimte om te groeien, opnieuw te ontdekken.

De pijn is aan het afnemen en zal vervlakken tot een herinnering. Daar waar je gebroken bent, zul je sterker worden. Je recht je schouders en kijkt vooruit. Het pad ligt voor je. Het leven roept.

Ik kom eraan…

Jos Dolstra