frozen-rose-1-921353-mIk ben op een beurs en sta een beetje om  mij heen te kijken. Plots, vanuit het niets voel ik twee armen om mijn nek, krijg ik een zoen op mijn wang en hoor ik in mijn oren iemand vrolijk “Hoe gaat het met jou?!” tetteren.
Ik draai mijn hoofd in de richting van het geluid en kijk in de ogen van iemand die ik al een aantal jaren niet meer gezien nog gesproken heb. Iemand met wie ik in mijn vorige leven vaak heb samengewerkt waar ik veel contact mee had. Aan onze relatie kwam destijds abrupt een einde .  Zij was deelgenoot  en mede acteur toen het grote circus van geheimzinnigheden, leugens en gekonkel  van ex begon.  Tijdens mijn nachtelijke struinpartijen in zijn computer en het speurwerk in de grote stapels papier op zijn altijd slordige bureau kwam ik al haar gelukwensen en enthousiaste reacties tegen over zijn ‘relatie’ met nieuwe liefde. “Jullie zijn een erg leuk stel! Jullie passen goed bij elkaar!”

Hoe gek het misschien ook klinkt, ik wist nog van niets omtrent de status van mijn relatie met hem. Ja er waren problemen, hij wilde wat ruimte, die gaf ik hem. Maar gaandeweg tijdens mijn nachtelijke struinpartijen en speurtochten kwamen er antwoorden. Tuurlijk zaten er al een aantal weken veel vraagtekens in mijn hoofd. Maar wat ik niet wilde geloven, niet wilde accepteren was waar: er was een ander. En zij – die haar armen om me heen sloeg en me op de wang zoende, zij heeft de hele geboorteceremonie vanaf de 1e rang meegemaakt. Nooit heeft zij in die periode aan mij gevraagd “Hoe gaat het met jou?”, tot nu op de beurs. Ik had geen zin noch de behoefte om  uitgebreid te praten of te antwoorden. “ Goed!”, daar kon ze het mee doen, dat was ook alles wat ik op kon brengen.  Ze heeft het duidelijke antwoord opgevat zoals ik het bedoelde en liep verder.

Ik ben geen onbekende op deze beurs, heb hier jarenlang met ex gestaan en dus herhaalde dit gebeuren zich nog een aantal keren. Mijn reactie bleef hetzelfde: “Goed!”

Een paar dagen later belde een vriendin me. We hebben altijd veel lol aan de telefoon en kletsen er elk gesprek vrolijk op los, totdat ik haar het verhaal vertel van de beurs vertel. Ik kon het niet loslaten, mijn verbazing en onbegrip over die ‘spontane’ actie wilden maar niet uit mijn systeem. “Waarom doen mensen dit?”, haar antwoord: “Om van hun schuldgevoel af te zijn!”. Even ben ik sprakeloos, dan zie ik er de logica wel van in. “Dus ik zit me vervelend te voelen omdat een ander haar schuldgevoel aan het wegpoetsen is?! Lekker is dat!”.
M’n vriendin schiet in de lach: “Ja slimmerd, dus stop daarmee, ze houdt dat schuldgevoel maar lekker zelf!”.

Als we ophangen voel ik me al een stuk beter! Dank lieve vriendin, ik hou van je!

Een nieuwe wereld begint vandaag voor mij!

Christien