vraagtekenEn zo ineens viel er een kwartje en mensen hij viel hard! Ik moest wel de meest begripvolle persoon op aarde zijn en wat bracht het me? Hélemaal niks! “Ik begrijp het”, was een soort mantra geworden. Ik begrijp dat jij het druk hebt, ik begrijp dat je veel aan je hoofd hebt, ik begrijp dat je veel werk hebt.  Man man man wat was ik begripvol.

Zo moest ik een paar uur proefwerken om in aanmerking te komen voor een baan. Braaf mijn best gedaan en vervolgens hoorde ik niets. Ach joh begrijp ik best, zo’n bedrijf heeft het druk, dan belde ik zelf. En inderdaad men was druk, niemand kon me te woord staan, ik zou teruggebeld worden. Niet dus. Nou ben ík ook degene die deze mensen nodig heeft voor een baan, dus ik begrijp het wel dat ik niet persé bovenaan hun prioriteitenlijstje sta. En dus belde ik weer… en weer… en weer… zonder resultaat. Nog altijd begripvol, maar wel met een portie ongeduld vroeg ik mijn werkcoach – die mij heel graag heel snel aan het werk wil zien – om advies. Die had alleen ook even geen tijd en vroeg mij om ene mail te sturen. En wat doe ik… ik begrijp het, ook zij is druk.

Nog een voorbeeldje van mijn eindeloze begrip?
Ik had een afspraak met een zakenrelatie. Op zijn verzoek zouden we elkaar ontmoeten in een restaurant, zodat we tijdens een lekkere maaltijd het e.e.a. konden bespreken. Terwijl ik de menukaart bestudeerde kwam de zakenrelatie binnenwandelen en melde dat hij het eten oversloeg, want hij was net die dag aan een dieet begonnen. Maar als ik wel wilde bestellen was dat prima hoor. Waarop ik de legendarische woorden sprak: “Oh dat begrijp ik, welnee joh ik eet straks wel als ik thuis ben!” waarna ik de kaart dichtvouwde en een jus d’orange bestelde.  Daar zat tenminste nog vruchtvlees in.

Ik begrijp het helemaal niet!
En zo ineens, in een vlaag van teleurgesteld zijn viel het kwartje. Ik begrijp het helemaal niet! Ik begrijp niet waarom je – ondanks al je drukte – niet het fatsoen hebt iemand even te woord te staan, of op zijn minst een berichtje te sturen. Ik begrijp niet waarom je op dieet gaat op de dag dat je een eetafspraak hebt staan. Met al mijn begrip praatte ik het gedrag van een ander goed en vond ik mezelf blijkbaar minder belangrijk. Ik begrijp niet dat je zoveel aan je hoofd hebt dat je mij volkomen vergeet, ik begrijp het niet! En jongens wat geeft dat een rust in mijn hoofd. Ik hoef het namelijk niet te begrijpen, voelt dat even fijn!

Begrijp je het?

Christien