Venetian Mask FemaleO, wat ging ik graag naar de Schouwburg, helemaal toen bleek dat mijn liefste dit met mij deelde. Regelmatig maakten we gebruik  van de kaarten van zijn ouders. Anders dan nu maakte je veertig jaar geleden echt werk van zo’n uitje. Avondjurk, keurig pak en alle trara die erbij hoorde, dat maakte het heel feestelijk, en iets bijzonders. We genoten samen en praatten erover na. Het gaf een stukje innigheid, iets speciaals, iets van ons beiden.

In ons huwelijk werd het moeilijker om te gaan, kinderen, geen geld, en ook de kaarten van zijn ouders konden we niet meer gebruiken ,omdat ze waren overleden. We zijn in het begin nog een keer of twee geweest en toen was het over, hij stortte zich in heel andere dingen. Alleen gaan was niet eerlijk en ook niet leuk, immers hij werkte zo hard en genieten deden we toch samen. Ik miste het wel maar ach… Hij toch ook, dacht ik. Maar toen we met zijn werk naar Miss Saigon gingen vond hij er niks aan en gaf aan dat de schouwburg verloren tijd was, het hoefde niet meer voor hem. Zelfs concerten niet. Ik was verbijsterd. Hoe kon dat nu?

Ons huwelijk liep na 32 jaar op de klippen en ik moest heel hard aan me zelf sleutelen om mijn eigen ik terug te vinden. Als ik aanplakbiljetten van de schouwburg zag, dacht ik: Hè, ik zou best wel willen, maar ik deed het niet, want ach, ik moest alleen, voelde me onzeker, lelijk, zo dik, en… en… en… Mijn dochter liet me weer proeven van theater. Ik genoot met haar van Cats en Herman van Veen, maar vond in mezelf geen ruimte om te gaan. Het bleef bij ‘ik zou wel willen’.

Het jaar 2012 begon niet zo leuk. Ik kreeg aardig wat tegenslag en deed voor mijn gevoel niks anders meer dan vechten en me ergeren. Op een morgen reed ik zwaar gefrustreerd, na weer een razend vervelend telefoongesprek naar mijn moeder, en zag een aankondiging van een optreden van Hans Liberg op 14 februari in het theater hier. Opeens leek het of de bliksem insloeg en ik dacht: Verdorie, ik doe alles alleen, zorgen, eten, slapen, 200 km naar de kinderen rijden, problemen oplossen, knokken voor mijn rechten enzovoort. Daarin speelt mijn partner allang geen rol meer. Waarom kan ik dan niet alleen naar die vermaledijde schouwburg, waarom niet genieten van wat ik leuk vind, wat houdt me tegen, ik hoef niet meer solidair zijn, en ik hoef niks meer te delen, ik doe het al jaren niet meer.

Een kaart was vlot geregeld. Op Valentijnsdag heb ik genoten; van de voorstelling maar ook van mijn herwonnen vrijheid en dat was het mooiste. Theater, ik kom binnenkort weer.
HEERLIJK!

Ook naar het theater maar wil je niet alleen? Veel theaters organiseren speciale avonden voor mensen die niet alleen naar het theater willen. Lees hier meer over deze bijzondere avonden.

Maatje