HampiToen mij de vraag gesteld werd of ik mijn verhaal wilde schrijven voor Grenzeloze vrouwen, heb ik eerst wat “intern onderzoek” gedaan naar wat grenzeloos voor mij betekent en hoe het in mijn leven gesteld was met grenzen.

De grenzeloosheid waarvan ik door mijn leven heen veel last heb gehad, komt voort uit mijn jeugd. Raar om rond mijn veertigste te ontdekken dat mijn jeugd die zo leuk leek, toch een behoorlijke impact heeft gehad op mijn leven. Met de kennis die ik nu heb, weet ik dat je jeugd altijd impact op je heeft. Het pakketje wat je daar meekrijgt, is waar je je leven op mag kauwen en wat je de mogelijkheid geeft om zelf je leven vorm te gaan geven.

Dingen werden niet uitgesproken
Wat is het dan geweest dat zoveel impact op mij heeft gehad? Een stel ouders, heel lief met goede bedoelingen, maar zelf onvermogend om goed met elkaar te communiceren. Er was veel non-verbale communicatie die bleef zweven, waar niets mee gedaan werd. Dingen werden niet uitgesproken, of in ieder geval niet zichtbaar voor mij. En ik, als middelste en gevoelig kind tussen twee broers, voelde dat en voelde me verantwoordelijk om alles glad te laten verlopen. En om niet zichtbaar en niemand tot last te zijn.

Ik kon het wel alleen, had niemand nodig
Dus ik leerde me aan te passen en weg te cijferen. Niet wat ik vond was belangrijk, maar wat anderen van me verwachtten dat ik vond. De sociaal wenselijke antwoorden gaf ik. Ik tastte af hoe de ander reageerde en dan beoordeelde ik mezelf. Goed – niet goed. Al jong ben ik het huis uit gegaan, ik kon het wel alleen, had niemand nodig.

Een omgeving die me in mijn waarde laat
Ik trouwde met een man die geen oordelen had, meestal zelfs geen mening. Dat is minstens zo lastig om mee om te gaan. In eerste instantie leek het veilig om niet beoordeeld te worden, gewoon goed zoals ik ben. Maar op termijn bleek de kracht die ik in me heb toch behoefte te hebben aan sparring en aan kaders, op een emotioneel volwassen manier. Een omgeving die me in mijn waarde laat, me accepteert zonder mening, maar ook zegt als ie het niet me eens is.

Aan de andere kant lonkte het ontdekken
En toen stond ik rond mijn veertigste op die berg, met aan de ene kant uitzicht op mijn leven zoals ik dat tot die tijd had geleid. Veilig, kalm maar zonder hartstocht en emotie. Aan de andere kant lonkte het ontdekken van mijn kracht en mijn vrouwelijkheid, van wie ik was achter dat grijze gordijn in de ivoren toren waarin ik tot dan toe leefde. Ik koos voor de onbekende kant, wat een echtscheiding betekende en zelf een leven op gaan bouwen.

Je weet niet wat je niet weet
Dan begint het pas… want het willen is één, maar hoe doe je dat dan? Je weet niet wat je niet weet, en je ervaart jezelf zoals je jezelf al jaren ervaart. Wat vind ik ergens van, vind ik überhaupt wel ergens iets van? Moet ik een mening hebben, er zijn al zoveel meningen. Maar wat wil ik dan, en wat mag ik van anderen verwachten? Heb ik anderen dan nodig, mogen anderen me wel helpen? Allemaal vragen waarmee ik geconfronteerd werd.

Door naar mijn verhaal te luisteren leer ik mezelf kennen
De afgelopen 10 jaar heb ik een weg bewandeld langs coaches, vele boeken, workshops, innerlijk kind werk, familie-opstellingen en de Law of Attraction. Nu ben ik zover dat ik geloof dat er geen buitenwereld is, alles wat ik zie in de buitenwereld is een projectie van mijn binnenwereld, van het verhaal dat ik mezelf vertel. Dus door naar mijn verhaal te luisteren, kan ik mezelf leren kennen en brengt het me dichter bij wie ik in essentie ben.

Nog steeds vind ik het soms moeilijk om mijn grens te herkennen, maar het gaat steeds beter. Eindelijk mag er wrijving zijn, kan ik het ongemak bij de ander laten zonder dat ik me daar verantwoordelijk voor voel. De enige die voor mij kan zorgen, ben ikzelf.

Ik kan ervoor zorgen dat ik krijg waaraan ik behoefte heb en wat ik mezelf waard vind.
Ik weet wat ik nodig heb, wat ik wil en waar ik heen wil in dit leven.
Ik kan de volledige verantwoordelijkheid nemen voor mezelf en mijn leven!

Maar ik hoef het niet alleen te doen, gelukkig zijn er liefdevolle mensen om me heen die er zijn als ik een luisterend oor of een schouder nodig heb om op uit te huilen. Ze houden me met liefde een spiegel voor en helpen me groeien.