1386067_loveDochterlief komt enthousiast thuis uit school. Na een moeilijk jaar heeft ze nu een nieuwe start gemaakt op een nieuwe school. Het gaat goed. De leraren stimuleren haar op een positieve manier in tegen stelling tot de oude school waar ze altijd het mikpunt van spot en negativiteit was bij de leraren. Ze heeft het naar haar zin en dat is te zien op haar cijferlijst.

“Mam, mag ik alsjeblieft mee met de wintersportreis van school?” Ze kijkt me haast smekend aan. Haar klasgenootjes komen uit de ‘rijke’ gezinnen, de ‘niet-gebroken’ gezinnen. In mijn hoofd maak ik rekensommetjes. Als ik nou de kinderbijslag van januari voor dit gebruik, de verwarming overdag tijdens het werk op 17 graden laat staan en het extraatje wat ik voor mijn eigen verjaardag heb gekregen, red ik het misschien net. Het ene gat wordt met het andere gat gevuld.

Ik wil graag dat ze niet hoeft te lijden
Terwijl een dikke frons op mijn vermoeide gezicht verschijnt, lees ik de brief. Ik wil graag dat ze erbij hoort. Ik wil graag dat ze niet hoeft te lijden onder mijn dramatische scheiding en keuze voor een foute man. Ik leg de brief opzij en glimlach. “Natuurlijk mag je mee op wintersport, je hebt zo enorm je best gedaan op school. Je hebt het verdiend!” Ze springt een gat in de ozonlaag en gaat gelijk haar vriendinnetje bellen. Enthousiast kwebbelend aan de telefoon met haar vriendinnetje verdwijnt ze naar haar kamer. Ik bekijk mijn spaarrekening waar niet veel meer op staat, voor me ligt nog een stapel rekeningen die nog betaald moeten worden. Daar moet de jaarrekening voor energie en gas nog bijkomen. Ik werp een blik naar boven voor een schietgebedje en vraag zachtjes om hulp.

Ik ben alleen. Ik zorg alleen voor mijn kinderen, zonder uitkering, zonder alimentatie, zonder hulp. Tot nu toe heb ik het gered door keuzes te maken. Door mezelf weg te cijferen. Geen mooie kleding voor mij, geen uitjes, geen hobby, geen sport. Ik geef het toe, ik koop mijn schuldgevoel af bij mijn kinderen. Ik wil dat ze een normale jeugd hebben, dat ze kunnen genieten van hun jeugd samen met vriendjes zonder dat ze iets hoeven te laten door mijn dramatische keuzes in het verleden.

Ik hoor dochterlief nog lang doorkwebbelen met haar vriendin over de busreis, de ski-vakantie en de week die ze samen gaan beleven. Ik slik mijn zorgen weg en geniet even van haar gelukkige moment gewoon normaal te kunnen zijn.