1350860_hand-in-hand1Wekelijks schuift mijn moeder haar Libelles door naar mij. Ik blader ze meestal ’s nachts door als ik weer eens de slaap niet kan vatten. Nietszeggende stukjes over vrouwen die na een ‘moeilijke’ tijd het geluk hebben gevonden. Mode reportages die boven mijn budget zijn en reizen die ik ooit graag zou willen maken. Het kost me meestal hooguit tien minuten en gooi het blad daarna onder m’n bed om verder wakker te liggen.

Maar deze keer viel mijn oog op een ingezonden brief. De mevrouw in kwestie noemde het ‘Kind van de Rekening’. ‘De gescheiden ouder’ wordt in dit artikel op z’n plek gezet door de ‘fantastische liefhebbende ouder die getrouwd is’. Hoe zij, als een moeder Theresa, het arme kind van gescheiden ouders een aai over de bol geeft en een broodje kaas. Dat wij, ‘de verschrikkelijke gescheiden ouders’ niet zo egoïstisch moeten zijn en meer liefde en aandacht moeten geven aan onze kinderen. Het is van begin tot eind een kwetsend stuk waarin ze zichzelf ophemelt en de gescheiden ouders naar beneden trapt.

Ineens schoot het me in het verkeerde keelgat. De rest van de nacht lag ik me in te houden. Nee, je gaat er geen stukje over schrijven. Nee, je houdt je mond. Het is een getrouwde vrouw, wat weet zij nou van de wereld? Ze begrijpt niet, dat ze van de één op de andere dag ook ineens bij ‘onze groep’ kan horen wanneer haar liefhebbende man ineens met zijn 20 jaar jongere soulmate uit haar leven verdwijnt. Ze begrijpt niet, dat je als alleenstaande moeder volledig alleen de kost moet verdienen om je kinderen alles te geven wat ze nodig hebben. Samen huiswerk maken,  het begeleiden van je kind naar volwassenheid, keuze leren maken, opvoeden, alles doe je met veel liefde alleen. Je geeft ze alle liefde van de wereld maar er moet ook brood op de plank komen. Dus je werkt soms meer dan fulltime om rond te kunnen komen. Deze mevrouw komt met kwetsende verwijten terwijl ze geen idee heeft waar ze het over heeft.

Ik besluit me maar in te houden. Ik zou de mevrouw kunnen uitnodigen een maandje met mij te ruilen. Ik gezellig bij haar man op de bank en zij hier alleen buffelen. Natuurlijk roept ze gelijk dat zij het anders zou doen, tot het dagelijkse zware leven haar inhaalt en ze ineens beseft dat ze ook ‘zo’ is geworden. Ik zou het kunnen voorstellen. Libelle heeft een leuke reportage, die mevrouw snapt misschien meer van de wereld maar wat brengt het mij? Ik zou mijn kinderen te lang moeten missen, de vele knuffels, de gesprekjes tussendoor over jongens, mode of Minecraft. Ik tel mijn zegeningen en besluit de mevrouw te negeren. Want zeg nou zelf, het is een getrouwde vrouw!

Cindy