communication-1015376_960_720Communicatie is een activiteit waarbij levende wezens betekenissen uitwisselen door op elkaars signalen te reageren (iets gemeenschappelijk maken) aldus de encyclopedie.

Hij en ik wij waren verliefd, zo verliefd dat we gingen samenwonen. Samen begonnen we een uitgeverij en elke dag hadden we gesprekken over de dagelijkse dingen. We vroegen elkaar hoe de dag geweest was en luisterden vol aandacht naar elkaars verhalen. De eerste inbrekers die ons leven binnenkwamen hadden toen nog nauwelijks invloed op ons leven en onze communicatie. Destijds vonden we ze wel handig, want ze versterkten onze onderlinge communicatie en dienden ons gemak.

De eerste inbreker was Kermit (een van de allereerste mobiele telefoons). Bij mooi weer stapten we op onze fietsen en gingen de natuur in. Kermit ging ook mee, dan waren we in ieder geval bereikbaar en ach in geval van nood was het ook wel handig. Die inbreker had nog niet heel veel te betekenen in onze relatie omdat het bereik minimaal was. Kermit was voor het bereik afhankelijk van zendmasten en dat waren er niet veel. Ook de tweede inbreker Nokia had weinig invloed op onze communicatie, hij was stilletjes aanwezig. Het was nog maar het begin van het mobiele tijdperk.

Knusse avonden
E-mail diende zich aan, wat was dat bijzonder! E-mail was sneller dan de post, waardoor een mail die aan het einde van een werkdag binnen kwam best wel kon wachten tot de volgende dag. Omdat elke avond de computers uit gingen, bleef e-mail op de achtergrond. Elke avond deden we boodschappen, dekte hij de tafel terwijl ik kookte. Tijdens de afwas praatten we over van alles, waarna we plannen maakten voor de avond. Een film kijken, een serie volgen, of samen een boek lezen met een lekker wijntje en kaasje binnen handbereik. Wat waren dat een heerlijke intieme en knusse avonden.

De inbrekers zetten de volgende stap. Meer en meer mensen hadden inmiddels een mobiel, het uitwisselen van 06-nummers werd een nieuwe trend. In het begin was het nog onschuldig ‘voor het geval dat’, maar langzaam maar zeker werd het gebruikelijker om elkaar mobiel te bellen. Steeds vaker werden er na kantoortijd naar het mobieltje gebeld en werd onze tijd samen verstoord.

Inbreker in de auto
Ook in de auto waren we niet meer ‘veilig’ , toen onze auto aan vervanging toe was kreeg de inbreker een vaste plaats in het stuur. Mobiel gebeld worden werd zo nog makkelijker en nog sneller en dankzij een handige knop kon je zelf ook heel eenvoudig bellen, zonder telefoonnummers in te toetsen. Het begin van het einde van de heerlijke gezellige autoritten waar altijd tijd voor elkaar was, waar hij en ik met elkaar waren. Weer een stuk communicatie ingeleverd.

Smartphones overal en altijd
De inbrekers gingen met grote snelheid heel voortvarend door, niet meer te stoppen. Dankzij de smartphones kan je ook op je mobiel gebruik maken van Facebook, LinkedIn, nog meer e-mail, Twitter, sms, WhatsApp en spelletjes. In restaurants en op verjaardagsfeestjes zitten de gasten op hun gemak spelletjes te doen die op hun telefoon staan. Hoe mobiel zijn we eigenlijk nog als we de inbreker meenemen naar bed, badkamer, woonkamer, keuken en in veel gevallen ook naar het toilet? Aan het einde van de dag was het mijn gewoonte met hem te overleggen wat wij zouden eten die avond. Steeds vaker was zijn reactie “Wacht effe, wacht effe”. Hij was de gevangene van de inbreker en moest zich eerst van zijn mobieltje losrukken voor hij antwoord kon geven.

Einde van een tijdperk
De tijd van het samen boodschappen doen en koken, van hij gezellig de tafel dekken en dan aan de keukentafel nog even de krant inkijken werd als een fantasie in mijn geheugen. Daarvoor in de plaats bleef hij achter zijn computer zitten tot ik riep dat het eten klaar was. Als hij dan aan tafel kwam, verbleef de inbreker naast zijn bord en bleef zijn aandacht trekken tijdens het eten. Onze fijne gesprekken waren nu terug gebracht tot “Ik wil je graag iets vertellen.” (inbreker breekt in) “Sorry ik zit net te eten, kan ik je straks even terugbellen, ja ja is goed bel je straks” (inbreker wordt neergelegd) “Wat zij jij net?” “Niets laat maar zitten. Zullen we vanavond een film kijken?” “Ja gezellig, dan bel ik eerst even terug en dan gaan we film kijken.”
Heerlijk lekker geïnstalleerd op de bank start hij de film. (inbreker breekt in) “Hoi ja wacht even dan loop ik even weg.” Minuten later komt hij weer binnen en vraagt wat is er gebeurd, ik zeg niets geen zin in. Het zoveelste avondje van ons samen is verstoord door telefoontjes en sms’jes. Hoe vaak heb ik al gevraagd of hij zijn mobiel gewoon even uit wil zetten…

Verboden voor inbrekers… of toch niet?
Maandag was onze saunadag. Wij werkten elk weekeinde, de maandag was ons ‘weekend’, ons feestje. Lekker samen, lezen,  en lunchen. De sauna is voor de inbreker verboden terrein. Tenminste dat dacht ik! Want de inbreker ging gewoon mee en werd in het kluisje gelegd. Heeft iemand van jullie wel eens een poosje op een bankje of stoel gezeten in kleedkamers van o.a. sportschool of zoals in dit geval de sauna? Het is een kakofonie van beltonen! Bijna ononderbroken rinkelen er mobieltjes. Wat niet verboden is, is om een aantal keer een wandeling te maken richting de kastje om daar je voicemail te beluisteren en je sms te bekijken, stel je toch eens voor dat je wat belangrijks mist? En ach als je dan toch je mobiel in handen hebt kan je net zo goed meteen even alles en iedereen beantwoorden. De inbreker geeft je het gevoel onmisbaar te zijn.

Verloren…
Ik heb verloren van de inbreker hij was te duidelijk en nadrukkelijk aanwezig hij/zij woont en leeft 365 dagen per jaar in het leven van degenen die deze inbreker een grotere plaats binnen de relatie geeft dan dat deze verdient

Communicatie is een activiteit waarbij levende wezens betekenissen uitwisselen door op elkaars signalen te reageren (iets gemeenschappelijk maken) daar was binnen mijn relatie echt geen ruimt of aandacht meer voor

Wij zijn helemaal niet meer mobiel we zitten gevangen in en aan onze inbreker.