Wanneer je in een scheiding terechtkomt, is dat vaak een heftig emotionele ervaring, soms zelfs traumatisch. Beide partners komen in een rouwproces terecht waarin emoties als een rollercoaster  door je heen gaan, van intens verdriet, teleurstelling, boosheid, onmacht, wanhoop tot zelfs depressieve gevoelens. Scheiden doet iets met je eigenwaarde, met je identiteit en toekomstbeeld. Alles in je wereld staat op z’n kop.

Een enorme uitdaging om juist in deze periode een rationele, zakelijke houding naar de ex te hebben, zodat alle zaken goed afgerond kunnen worden. Wanneer emoties in het zogenoemde afhechtingsproces nog een (te grote) rol spelen, kan dit leiden tot jarenlange ellende, dat uitgespeeld wordt over hoofd(en) van kinderen of met betrekking tot financiële zaken. Indien mogelijk, stel de zakelijke, definitieve afronding uit, zolang de emoties te hoog zijn. Wanneer er gevochten wordt, zijn er alleen maar verliezers.

Ben je slachtoffer?
Wat van belang is wanneer het leven je tegenzit, wanneer het anders loopt dan verwacht, afgesproken en gepland is, is je houding ten aanzien van het gebeurene: neem je een slachtofferhouding aan, heeft de ander het allemaal gedaan en wil je die persoon daarvoor straffen, creëer je vaak je eigen hel. Uiteraard heeft de ander je wat aangedaan, heb je verdriet daarom en ben je boos.

Daarnaast is nog een ander stuk: het stuk waarin je eens kunt kijken wat jouw aandeel in het geheel is. Al gauw kom je dan uit op vragen als: had ik iets anders kunnen doen? Hebben we echt alles gedaan wat we kunnen om te voorkomen dat we uit elkaar gaan? Tot vragen als: Wat neem je mee uit je scheiding? Zit er iets in wat je sterker kan maken, of iets wat je nooit meer zo zou doen? Door hierover na te denken – en hopelijk antwoorden te vinden – ben je niet alleen maar slachtoffer van een gebeurtenis, maar sta je weer in je kracht.

Ben je machteloos?
Niets is voor een mens zo pijnlijk om zich machteloos te voelen. De wanhoop die daarbij hoort, doet ons klein en waardeloos voelen. Dat zijn intense oude gevoelens die ons herinneren aan onze (kleine) kindertijd; vandaar dat het zo belangrijk is om naast al die pijn, ook steeds maar weer te beseffen, dat je –uiteindelijk- iets kunt met deze ervaring. Hoe pijnlijk ook, forceert het persoonlijke groei en ontwikkeling. En uiteraard hopen we allemaal achteraf te kunnen zeggen: ‘Het is toch ergens goed voor geweest.’

Meebewegen met de storm
Wanneer het ons lukt om alle gevoelens te ervaren die een situatie met zich meebrengt; de emoties te verwerken en verantwoordelijkheid te nemen voor ons leven op dat moment, zijn we als een boom die stevige stormen aankan, doordat hij meebeweegt, overleeft hij. Als hij daarentegen star en stram in de storm zou staan, breekt hij.
Met meebewegen bedoel ik, dat we durven ervaren dat het leven groter is dan wij, dat we wel denken dat we alles zelf bepalen, maar dat wanneer het erop aan komt, we (helaas?) maar weinig echt zelf bepalen; of het nu over dood, ziekte, of andere verdrietige ervaringen is. Het enige wat we kunnen is onze houding daartoe te bepalen. Dat we de bijbehorende emoties en gevoelens durven ervaren en niet weg vluchten in werk, drank e.d. Dat we verantwoording nemen voor dat wat zich in ons leven afspeelt, ook als we er niet voor gekozen hebben en het niet in ons ideaalplaatje past..

Was het niet een zenmeester uit de achtste eeuw die zei: ‘Oordeel niet; als je de weg niet ziet, zie je die ook niet als je hem gaat. Als je de weg gaat, is hij noch dichtbij, noch veraf. Als je de weg uit het oog verliest, zie je meteen bergen en rivieren in de weg staan.’

Irene Verweij, www.in-therapie.nl