Het is vier jaar geleden sinds ex en ik uit elkaar gingen en ik ben ondertussen tot de conclusie gekomen dat ik geen zin meer heb in wéér een zomer alleen. In de afgelopen jaren ben ik niemand tegengekomen waarvan ik dacht ‘hé die is leuk’. Niet dat ik op zoek was, maar zo terugkijkend op die jaren valt het me op dat er weinig leuks aan beschikbaar manvolk op mijn pad is gekomen.

Met stoute schoenen richting datingsite
Ik ben wel weer toe aan een man in mijn leven en dus heb ik de stoute schoenen aangetrokken en staar ik naar de datingsite op mijn beeldscherm. Met knikkende knieën en trillende handen vul ik de vragenlijst in, terwijl ik mezelf ondertussen moed inspreek ‘kom op, die sites zijn er niet voor niets, velen gingen mij voor, ik kan dit’. Ik besluit niet te veel prijs te geven, net genoeg om wat aandacht te trekken en plaats mijn profiel, mét foto (oh hellup) online. So far, so good. Ik klik mijn computer uit en ga naar huis, alwaar ik geen computer, laptop of wat dan ook tot mijn beschikking heb. Waar het ontbreken van een computer in mijn privéleven me normaal gesproken rust geeft, werkt het nu totaal niet mee en de eerste slapeloze nacht doet zijn intrede.

Wat heb ik gedaan?!
De volgende ochtend ben ik vroeg wakker, blijkbaar toch in slaap gevallen. Ik  kleed me snel aan en sjees richting kantoor. Zouden er reactie zijn? Vindt iemand mij leuk? Vol verwachting zet ik de computer aan en verrek er zijn reacties! Nieuwsgierig begin ik te lezen. Gelukkig zijn datingsites anno 2017 heel gebruiksvriendelijk en efficiënt. Met een duimpje omhoog of omlaag of een lachende smiley of zo eentje met de mondhoeken naar beneden laat je de andere partij weten of je interesse hebt, of niet. Na de nodige afwijzende icoontjes wordt het tijd voor een positieve benadering. Wie krijgt een blije smiley? Al scrollend zie ik een leuke kop, het bijpassende profiel spreekt me aan. Impulsief stuur ik de leuke kop een lachende smiley, om direct in de stress te schieten. Shit wat heb ik gedaan en niet meer terug te halen dat blije gezicht. Hoe betrouwbaar is zo’n profiel nou eigenlijk. Wat heb ik gedaan?!?!? Ik klik de site weg, doe mijn ding en probeer nergens meer aan te denken.

Gefeliciteerd!
Weer thuis ben ik onrustig, ga ik weer een slapeloze nacht afwachten? Zou die leuke kop al gereageerd hebben? Ik weet dat er ergens onder het stof nog een laptop ligt, zou die het nog doen? Het kost me slechts één reanimatiepoging om de laptop tot leven te brengen. Ik open de bewuste site en zie tot mijn verrassing en schrik dat de leuke kop heeft gereageerd. Met knikkende knieën open ik zijn bericht, hij heeft er werk van gemaakt, ik lees en herlees en tik een reactie terug, naar zijn privé mailadres. Lichtelijk euforisch stuur ik hem mijn 06-nummer met de uitnodiging mij te bellen en te feliciteren met mijn verjaardag. Het blijft stil en mijn euforie smelt als sneeuw voor de zon, de twijfel daarentegen groeit als kool. Net als ik het niet meer verwacht gaat mijn mobiel, het is Leuke Kop: “Gefeliciteerd!”. We praten nog een tijdje en hangen daarna op. Ik trakteer mezelf op een wijntje en stap met een glimlach in bed. Het voelt goed die aandacht van Leuke Kop, ik ben benieuwd naar het vervolg…

Christien