Al doende leer je zou je zeggen. Nu mijn blauwe plekken naar aanleiding van het debacle met Leuke Kop weggetrokken zijn, kan ik het toch niet laten de datingsite weer eens te bezoeken. Wijzer en voorzichtiger geworden bekijk ik de opties. De relatie met mijn ex duurde zo’n 19 jaar, in die tijd was ik alleen maar geïnteresseerd in hem. Eigenlijk is het voor het eerst sinds jaren dat ik met interesse naar het andere geslacht kijk. Ik val van de ene verbazing in de andere. Schijnbaar heb ik jarenlang in mijn uppie op Venus gezeten en nooit naar Mars gegluurd. Ik krijg een reactie van Mr. Bean op mijn profiel. Nee ik verzin die bijnaam niet, die had hij zichzelf gegeven. Twijfelachtig, maar ach, het wekt de schijn van humor. We mailen wat, waarna we besluiten nummers uit te wisselen. Mr. Bean praat met een heel charmant Limburgs accent. Ik kom uit Limburg en smelt nog steeds als ik bij het horen van die tongval. Eigenlijk kan hij al niet meer stuk. Limburg staat bij mij synoniem voor charmant, zacht, galant en voor relaxed. Het is een leuk gesprek.

Dictator in de dop
Bij een tweede gesprek ontstaan de eerste barstjes in de Limburgse charme die ik Mr. Bean heb toebedeelt. Als ik meld dat ik moet ophangen, omdat de batterij van mijn mobiel zo goed als leeg is en ik dringend loodgietertje moet spelen, omdat mijn wastafel verstopt zit, is Mr. Bean not amused. Waarom ik mijn telefoon niet op tijd aan de lader heb gelegd, blaft hij door de telefoon. En als ik mijn wastafel regelmatig spoel met soda, dan kan er ook niets verstoppen! De charmante Limburger klinkt een beetje als een dictator in de dop en ik ben blij het gesprek te kunnen beëindigen.

Hij belt weer
Tot mijn verbazing belt Mr. Bean me de volgende dag weer. En ik ben blij verrast dat het gewoon weer een gezellig gesprek is. Hij vertelt me over zijn plannen om permanent naar het buitenland te verhuizen. In zijn ideaalplaatje is het een vrolijke beestenboel met ezels, kippen en honden. Zijn enthousiasme werkt aanstekelijk, ik hou van dieren. Hij vertelt verder over zijn plannen en dan klinkt ineens de dictator weer door. Hij meldt dat het wel allemaal blije gezonde dieren moeten zijn, zo goed als nieuw. Op afdankertjes met een traumatisch verleden en krasjes op de binnen- en buitenkant zit niet te wachten. Hoe zou hij denken over mijn krasjes?
Ik wil het luchtig houden, dus vraag of er wel plaats is voor een poes in huis? Nee! Pertinent niet! Geen poezen in huis! Waarop ik vraag of er dan ook geen ruimte voor mij is. Mr. Bean reageert niet, ai blijkbaar vindt hij mijn – ik geef het toe flauwe – grap niet leuk. Maar hey is Mr. Bean niet het schoolvoorbeeld van flauwe grappen?! Hoe zit het eigenlijk met zijn gevoel voor humor?

Les: een Limburgs accent staat niet synoniem voor charmant
Ondertussen praat hij verder en op de één of andere manier is hij aangekomen bij het bezoeken van kerken. Hij houdt ervan om kerken te bezoeken. Ik vertel hem dat ik altijd een kaars aansteek bij Antonius. Hij is wel benieuwd naar het waarom. Als ik vertel dat ik als doopnaam Antonius heb staat de dictator weer op. “Dat kan niet, dat is een fout!”… alsof ik niet weet hoe ik heet?!
Ik ben er wel klaar mee. Mijn geleerde les: een Limburgs accent staat niet synoniem voor charmant. En iemand die zich Mr. Bean noemt heeft niet persé gevoel voor humor.

Ik als bewoner van Venus heb blijkbaar nog een hoop te leren over de bevolking van Mars.