Het klinkt als een sprookje; je gaat voor het vaderland (lees: het ministerie van Buitenlandse Zaken) naar het buitenland en je komt in een Arabisch land je Nederlandse prins tegen (in een witte four-wheel drive, iets praktischer dan een paard). Je trouwt binnen één jaar – eerlijk is eerlijk, om praktische redenen – en vervolgt samen je buitenlandse pad naar een onbekende toekomst. Tijdens je gezamenlijke levensloop krijg je twee geweldige kinderen (in het buitenland), en je neemt ze mee naar een exotisch land (Egypte) voor hun eigen ‘buitenland ervaring’. Na in totaal 11 jaar omzwervingen kom je als jong gezin terug naar Nederland om je te settelen… om niet zo heel lang daarna tot de conclusie te komen dat je huwelijk eigenlijk al een tijd geen huwelijk meer is. Einde sprookje!

Dit overkwam mij, inmiddels alweer zo’n 17 jaar geleden. Mijn opbloeiende carrière was allang geen carrière meer, ik was een deel van die buitenlandse jaren blijven werken als secretaresse bij diverse internationale bedrijven en zo pakte ik in Nederland de draad weer op. Na wat omzwervingen in de verzekeringsbranche besloot ik om – op 39-jarige leeftijd – opnieuw te gaan studeren: Human Resource Management. Het werden vier intensieve jaren; mijn kinderen waren in het kader van co-ouderschap van maandagmiddag tot vrijdagochtend bij mij, ik werkte parttime als HR adviseur en studeerde parttime. Als ik doordeweeks naar school moest, vingen hun vader en de oppas de kinderen op. Op vrijdagavond op pad met de vriendinnen (een broodnodige avond voor mezelf) en in het weekend studeren. Zo gezegd zo gedaan, met mijn bachelor op zak heb ik alsnog carrière gemaakt in de daaropvolgende jaren. Na 12 jaar als HR adviseur en manager in loondienst heb ik dit jaar – na lange overweging en slapeloze nachten – een voor mij wel heel ingrijpende stap gemaakt: het zelfstandig ondernemerschap!

Ups en downs

Dit klinkt als een succesverhaal, oké… dat is het ook wel. Maar ik zal de laatste zijn die beweert dat mijn pad een natuurlijke flow was, dat mijn leven een geweldige rivier met stroomversnellingen was zonder verraderlijke watervallen en uitstekende boomstronken. Net zoals ieder ander heb ik ups en downs beleefd, vroeg ik me wel eens af wanneer het leven weer leuk en zorgeloos zou zijn, hoe ik de volgende berg op mijn pad nu weer moest beklimmen.

Ik heb geen geheim recept, maar wel advies:

Blijf in jezelf geloven, ook al is dat soms een uitdaging.

Overtuig jezelf er iedere keer van dat alleen jijzelf je levenspad bepaalt en sturing geeft, niet anderen.

Neem de tijd als je voor een belangrijke beslissing staat, bedenk wat het je op de langere termijn zal brengen. Blijf bij jezelf (en je onderbuikgevoel).

Ga eens terug naar je vroegere dromen en wensen; wat was er toen belangrijk voor je, wie wilde je zijn, wat is er eigenlijk belangrijk voor je in het leven? En als die dromen er nog steeds zijn, hoe ga je die alsnog waarmaken?

Haal tien keer diep adem als je ex-man je weer eens irriteert en laat het van je afglijden (toegegeven, een levenskunst waarop je hard moet oefenen) en bedank hem oprecht als hij je helpt. Je kinderen zullen je er later dankbaar voor zijn dat ze niet iedere keer in een strijdtoneel zijn beland (ook al zou je jezelf graag als een Nederlandse Lara Croft zien).

Ik kan mezelf inmiddels een uitgebalanceerd en (redelijk) gelukkig mens noemen. Ik help graag anderen om dit ook te bereiken, door middel van coaching. Heb je interesse, kijk dan eens op mijn website www.hrcoach-at-work.nl onder ‘personal coaching’.

Frederique Wolsky