broken-549087_960_720Verwachting van een persoon dat degene die hij/zij vertrouwt, zal handelen op een manier die hem/haar niet zal benadelen, met het risico in een nadelige positie te belanden indien de ander dit vertrouwen schaadt. (Bron: Vrije encyclopedie.)
Vermoeiend als je je partner niet kunt vertrouwen, wantrouwen kost veel tijd. Tijdens mijn relatie met ex heb ik nooit in zijn agenda, telefoon of mail zitten spitten, speuren of snuffelen; zonde van mijn tijd. Ik vertrouwde hem, waarom zou ik dan tijd en energie steken in controleren. Hij had beloofd nooit iets te doen wat mij verdriet of pijn zou doen en ik had geen reden om te twijfelen aan die belofte. Dacht ik…

Jaarlijks gaven wij samen met een aantal coaches een training van een week op een mooie locatie. Jarenlang was dat bij een prachtig centrum op Ibiza, tot het centrum gesloten werd. De nieuwe locatie was minstens zo mooi, maar dichter bij huis, namelijk in Drenthe.
Ik zou deze keer niet meegaan, ik zat niet zo lekker in mijn vel en dat zou de deelnemers niet ten goede komen. Gelukkig gingen er goede en voor mij vertrouwde coaches mee. Met dit team had ik het jaar ervoor ook samengewerkt, dus dat zat wel goed.

Op de dag van vertrek naar Drenthe ontdekten we dat de voorbanden van zijn auto tot op het canvas afgereden waren. Omdat hij geen oponthoud kon gebruiken, besloten we dat hij mijn auto mee zou nemen. Dat was voor mij een hele opoffering met de pinksterdagen voor de deur. Wij woonden nogal geïsoleerd en zonder auto kon ik geen kant op. Nadat ik hem had uitgezwaaid, deed ik de poort dicht, een gevoel van eenzaamheid en verlatenheid ging door mijn lijf. Vreemd, want ik had dit nog niet eerder zo ervaren.

Deze man kende ik niet
Als ik niet lekker in mijn vel zit, stort ik mij op werken, het liefst lichamelijk werk. Gelukkig was er altijd meer dan genoeg te doen in de enorme tuin rondom ons huis. Het was mooi weer, dus ik kon me tot de schemer inviel uitleven. De uren vlogen voorbij, ik kan zo genieten van het gevoel in mijn lijf na flink wat lichamelijk werk. Daar kan geen sportschool tegenop!
Inmiddels verheugde ik me op zijn thuiskomst. Lekker op de bank met glaasje wijn bijpraten over de afgelopen week. Dat werd een grote teleurstelling. Ik kon mijn vinger er niet op leggen, maar het voelde niet goed, niet vertrouwd.
We pakten onze dagelijkse routine weer op, toch was er iets anders dan anders. Met grote regelmaat zag ik mezelf een rol meespelen in de reclame ‘Wie is die man die hier op zondag altijd het vlees snijdt?’ Deze man kende ik niet, had ik nog nooit gezien in de afgelopen achttien jaar. Wat was er toch gaande? Toch had ik nog altijd vertrouwen.

Een persoon te veel op de rekening
De rekening van de locatie waar de trainingsweek gehouden was, kwam binnen. Gewoontegetrouw controleerde ik deze en zag dat er een fout gemaakt was. Er stond een persoon te veel op de rekening. Ik liep naar zijn kantoor om te vragen of ik iets over het hoofd zag, maar volgens hem was er een fout gemaakt. Vergissen is menselijk, dus belde ik naar de locatie waar de training was gehouden om de fout door te geven. “Nee hoor mevrouw, de rekening klopt. Zij is hier de hele week geweest.” Ik hing op en liep weer naar zijn kantoor om te vragen of zij de hele week was gebleven. Zijn antwoord – een antwoord dat ik de afgelopen tijd al vaker had gehoord – klonk als een soort van keuzemenu:
Wat doet dat ertoe?
Dat doet er niet toe!
Lekker non duaal!
Weer een oordeel!

Wantrouwen had de overhand gekregen
Ik wist niet wat ik hiermee moest , liet het rusten en vroeg hem om de rekening van de B&B waar hij een weekend na de training had overnacht. Hij had hem niet bij de hand en beloofde te gaan zoeken. Na een paar dagen meldde hij me dat hij de rekening niet kon vinden en een nieuwe zou opvragen.
Ondertussen was hij druk met lezingen en was ik veel alleen thuis. Ons kantoor was letterlijk en figuurlijk aan huis. Ik besloot om zijn stapels papier te doorzoeken om te kijken of ik de rekening kon vinden. Hij was wel vaker spullen kwijtgeraakt in de stapels papier op zijn bureau. Vrij snel had ik gevonden wat ik zocht en stond ik met de nota in mijn handen. Ik bekeek de nota en denderde in volle vaart naar de andere kant van de planeet. In één klap was al mijn vertrouwen weg en had wantrouwen de overhand gekregen.

Hij vertrok
De volgende ochtend kwam hij met de nieuwe nota van de B&B naar mijn bureau en legde deze naast me neer. Ik keek ernaar; er was een persoon verdwenen die op de andere nota wel vermeld stond. Ik bleef stil, ik zat niet te wachten op wederom het keuzemenu.
Hij deelde mee dat hij heel moe was en een paar dagen weg zou gaan naar een huis midden in een bos waar de telefoon het niet deed. Ik snapte er niets meer van en smeekte hem te blijven, het kantoor te sluiten en de poort dicht te doen. Om down de drain te gaan, te praten, desnoods ruzie te maken en boven tafel halen wat er gaande was.
Hij meldde dat hij daar geen zin in had, hij was moe, had behoefte aan alleen zijn en wilde rust. Ik vertrouwde hem niet en WIST dat hij niet alleen in een bos ging zitten. Wederom stelde ik geen vragen; een keuzemenu als antwoord is geen antwoord. Hij vertrok.

Een week later ging op zondag aan het einde van de middag mijn telefoon. Hij vroeg of ik maandag op kantoor was. Dit keer gaf ik hem het keuzemenu. Hij kon het niet waarderen. Ik deelde hem mee dat ik mijn koffer had ingepakt en een paar dagen naar Limburg ging om mijn vader te bezoeken en bij mijn broer te logeren.
Of ik alleen ging, wilde hij weten. Ik gaf hem het keuzemenu. Hij zei dat hij het – gezien mijn huidige labiele staat van zijn – niet zo prettig vond dat ik alleen ging. Ik beroepte me wederom op het keuzemenu.
Hij meldde dat we een aantal zaken moesten regelen zoals omzetbelasting en rente en hij had geen inlogcodes van de bank. Voor de derde keer antwoordde ik hem met het keuzemenu. Ondertussen begon ik het zat te worden, ik hoorde een week niets en dan dit?!? Ik vroeg hem waar hij was. Hij zat in de sauna. Ik adviseerde hem te genieten van zijn saunabezoek en verbrak de verbinding. Ik was er even helemaal klaar mee. Bovendien, als je op zondagavond bedenkt dat er maandag dingen betaald moeten zijn, dan ben je toch al te laat.

In Limburg genoot ik van de bezoekjes aan mijn vader, luisterde naar zijn verhalen uit een ver verleden. Hij is ruim in de tachtig en het verleden speelt een steeds belangrijkere rol in zijn leven. Hij vroeg waarom ik alleen was. Ik antwoordde dat hij het druk had, ik had geen zin in verdere uitleg.

We zijn nu ruim een jaar verder. Ik heb vertrouwen in de toekomst en vertrouwen in het team van Grenzeloze vrouwen. Ex begin ik beetje bij beetje weer te vertrouwen. Blijkt het anders te gaan dan kan ik altijd nog terugvallen op het keuzemenu.
Waarom ik hem weer beetje bij beetje vertrouw? Wantrouwen kost te veel tijd en energie.