1171279_i_did_this_for_youIn gesprekken die ik regelmatig heb met vrouwen komt het er heel vaak op neer dat ze praten over wat hen is aangedaan en wat hen is overkomen, maar zich niet afvragen ‘Wat maakt dat ik dat wil vasthouden?’ Want dát is wat je doet als je maar blijft klagen en blijft geloven in jouw eigen verhaal.

Wat maakt dat wij oude dingen willen vasthouden? Het verleden en onze herinneringen loslaten, niet meer achterom kijken, doorgaan met ons leven na een dramatische/traumatische scheiding of ervaring dat is, zo blijkt heel moeilijk. Heel stiekem in ons onderbewuste willen wij wat we onbewust herkennen vasthouden en dus laten sommigen van ons zich respectloos behandelen en vervolgens klagen we erover.

In een gesprek weet een vouw mij te vertellen wat er allemaal niet oké is aan haar vriend. Hij schoffeert haar, hij komt zijn afspraken niet na, hij wenst haar vreselijke ziekten toe. Als ik haar vraag ‘Wat maakt dat jij dit pikt?’ weet zij mij te vertellen hoe stoer en dapper zij is en wat zij allemaal bereikt heeft met doorzettingsvermogen en dat zij zich inzet als vrijwilliger. Mooi om te horen, maar het is geen antwoord op de vraag. Ik herhaal mijn vraag ‘Wat maakt dat jij het pikt dat jij je respectloos door hem laat behandeldelen? Wat maakt dat je dit in stand wilt houden?’
Ze had geen idee en had geen antwoord op mijn toch redelijk simpele vraag en vertrok huiswaarts. Heeft zij het antwoord inmiddels ontdekt? Ik weet het niet, dat hoef ik ook niet te weten.

Maar wat maakt dat je dit soort zaken wilt vasthouden, dat je de situatie onveranderd laat, of er telkens naar teruggrijpt? Het antwoord ligt vaak in onze kindertijd, onze jeugd. Ervaringen die wij ons in eerste instantie niet herinneren. Antwoorden die met veel doorvragen als herinnering en herkenning boven water komen. Kleine puzzelstukjes van een ingewikkeld patroon.

‘Wat maakt dat jij…?’ die vraag is mij ook gesteld en ik heb ook lang moeten zoeken – in mezelf – om het patroon te herkennen en de stukjes te vinden. Ook ik hield graag dingen uit mijn verleden vast en kon daar dan heerlijk over klagen en in blijven hangen. Nu ik dat weet en het aanpak kan ik beter voor mijzelf opkomen en is er ruimte voor nieuwe ervaringen en gedachten.
Ik heb niet meer de behoefte om mijn aandachttrekkende klaagverhaal te vertellenen. Nou ja soms, soms kan ik het niet laten en dan zijn de aandacht en het medeleven voor heel even zo heerlijk en geniet ik ervan. Ik ben ook maar een mens. Maar ik weet nu wél wat maakt dat ik…

Wat maakt dat jij…?