question-mark-icon-1444378Ik kom door mijn werk met veel verschillende ondernemers in contact. Afgelopen week was ik in gesprek met een advocaat en mediator die een nieuwe website wilde laten ontwikkelen. Het gesprek kwam daardoor natuurlijk op echtscheidingen en vechtscheidingen. Ouders die hun kinderen inzetten bij een vechtscheiding verdienen zeker niet de schoonheidsprijs. Ik heb me daar nooit schuldig aangemaakt. Wanneer men hoort dat mijn kinderen hun vader niet meer zien, wordt echter de conclusie gelijk getrokken dat ik ook bij die groep hoor.

Het maakt me verdrietig, want ik heb er alles aan gedaan om het contact tussen mijn kinderen en hun vader te onderhouden maar hij wilde geen vader zijn en verdween. Zo word ik vaker in een hokje geplaatst zonder dat er daadwerkelijk gevraagd wordt wat er precies gebeurd is.

Niet lang na dat gesprek, kreeg mijn dochter een ongeluk en zaten we ’s avonds laat nog in het ziekenhuis. Ik heb er al vaker gezeten met één van de kinderen en iedere keer stel ik mezelf weer de vraag of en wanneer ik hun vader moet inlichten. Zou hij het na al die jaren willen weten wanneer zijn kind ziek of gewond is? Zou hij nog wel eens aan hun denken? En wat zegt hij als iemand hem vraagt of hij kinderen heeft? Is het mijn taak om hem op te sporen en hem te vertellen over het wel en wee van zijn kinderen? Of is het zijn plicht om contact te houden met zijn kinderen? 
De dokter stelt ons niet echt gerust dat het allemaal goed komt, maar we mogen in ieder geval wel gewoon naar huis en moeten daar afwachten hoe het verder zal gaan met haar.

Terwijl ik mijn dochter in bed stop, besluit ik, net als vorige keren geen actie te ondernemen om hun vader op te sporen. Toch blijft dat stemmetje in mijn hoofd zich afvragen wat de juiste beslissing zou zijn geweest.

Cin