1350860_hand-in-hand117 juli 1999, zeven uur in de ochtend. Ik voel een scherpe pijn en direct weet ik wat er die dag gaat gebeuren. Vandaag word ik moeder. Terwijl ik al steunend en puffend de uren erna alleen door het huis waggel op zoek naar verlichting tussen de weeënstormen door, roept mijn man: ‘Ik ga bier halen!’ Op zo’n moment weet je al dat de rest van het huwelijk niet beter zal gaan worden. In feite werd het alleen maar slechter, tot hij in 2003 besloot dat de houdbaarheidsdatum van ons huwelijk voorbij was.

De kinderen en ik dansten die avond op onze favoriete liedjes. Niet wetende dat het leven daarna een ware strijd zou gaan worden om te overleven. Gevechten met banken, ex en schuldeisers van ex. De kracht om door te gaan haalde ik uit de liefde voor mijn twee schatjes. Ze moesten een zo’n normaal mogelijk leven kunnen leiden. Ik verkocht alles wat ik had om aan inkomen te komen, ik dreigde op het gemeentehuis te gaan slapen om een huis op te eisen en tussendoor begon ik met mijn eigen bedrijf zodat ik van huis uit kon werken en er altijd voor hen kon zijn.

17 juli 2013, zeven uur in de ochtend. Terwijl mijn schatjes nog in diepe rust liggen, sluip ik naar beneden en zet een kop thee voor mezelf. Nog heel even en het zal weer gedaan zijn met de rust. Met weemoed denk ik terug aan het moment dat mijn dochter ter wereld kwam, en je weet dat het leven nooit meer hetzelfde zal zijn. Al krijsend, schoppend en boos kwam ze in de wereld. Een vechtertje. Eentje die alles uit het leven wil halen wat erin zit en bij voorkeur graag nu! Niet straks, niet wachten op de juiste leeftijd, nee, gewoon nu.

Zonder het te weten is zij mijn reden om het onmogelijke mogelijk te maken. Zij gaf me de inspiratie en kracht om mijn eigen bedrijf op te starten. Zij gaf me de moed om door te gaan wanneer de situatie uitzichtloos leek. Zij liet me lachen terwijl er eigenlijk niets te lachen viel. Ooit moest ze, omdat het echt niet anders kon, drie dagen naar een kinderdagverblijf. Met haar neusje in de wind liep ze direct naar een van de leidsters en vertelde openhartig: ‘Mijn mama mishandelt mij!’ Het jonge meisje keek me vragend aan, maar voordat ik kon antwoorden ging dochter verder. ‘Ja, mijn mama mishandelt mij, want ik moet drie dagen naar een kinderdagverblijf.’

Ik zag een zucht van verlichting bij het meisje van het kinderdagverblijf. Stiekem grinnikte ik even over de opmerking van dochter. Alleen zij kan het zo dramatisch brengen. Alleen zij weet op zo’n manier de aandacht op zich te vestigen dat je er niet eens boos om kunt worden. Nog een paar jaar en dan vliegt ze uit. Ze zal de wereld gaan ontdekken, van Amerika tot aan Nieuw-Zeeland en zo heel af en toe nog haar eigenwijze neusje laten zien om thuis veilig bij mama nog een knuffeltje te halen.

Mireille