Na een aantal intensieve cursussen leerde ik langzaam stukje bij beetje van mezelf te houden. Althans, ik leerde mezelf minder af te keuren, de lat niet zo hoog te leggen en vooral om te genieten van mijn prachtige kinderen.
Ook daarna heb ik niet stilgezeten. Ik heb gezocht en gezocht, aan mezelf gewerkt en altijd kwamen er prachtige mensen op mijn pad die mij duidelijk maakten dat ik nog niet genoeg van mezelf hield. Dat ik mezelf nog steeds afkeurde. Dat er nog steeds delen in mij zaten waarvan ik dacht dat ze het daglicht niet konden verdragen.

Ik ben mezelf dus gaan leren uiten. ‘Wat in mij leeft mag ook buiten mij leven!’ werd mijn motto. En hoe moeilijk ik het soms ook vind, zodra ik merk dat ik iets binnenhoud, iets niet zeg uit angst voor afwijzing, dan ga ik het aan. De woorden stromen er niet altijd even vloeiend uit, maar ze komen wel. Ik merk dat ik mezelf daardoor meer bestaansrecht geef. En bestaansrecht is iets wat ik koppel aan het woordje zelfliefde.

Waarom sta ik mezelf toe me te laten misbruiken?
En dan ineens in het donker van mijn hotelkamer die openbaring: Waarom laat ik me in mijn zoektocht naar liefde zo misbruiken? Waarom sta ik mezelf toe me te laten misbruiken? Waarom? De avond ervoor had ik nog op de bank gezeten met een goede vriend. Een vriend van wie ik ontzettend veel van houd maar voor wie ik tegelijkertijd heel bang ben. Als iemand me kan kwetsen, dan is hij dat wel. Tegelijkertijd fascineert het me enorm dat hij me dus iets kan laten voelen waarnaar ik al zo lang op zoek ben. Het triggerde me ook dat ik hem dat niet durfde te vertellen.

Ik had het gevoel dat ik wel heel veel van mezelf bloot gaf
Die avond vond ik dat ik mezelf dat plezier maar eens moest doen. Wat in mij leeft, mag ook buiten mij leven. Ik heb het verteld. Ik heb verteld dat ik met hem momenten van eenheid ervaar. Momenten die zo grandioos mooi voelen. Momenten dat ik even vergeet dat ik ik ben. Momenten dat ik zonder moeite de energie voel overstromen van mij naar de ander zonder dat daar nog een lichaam tussen staat. Is dat dan liefde?

Ik vond dat niet makkelijk om te vertellen. Ik had het gevoel dat ik wel heel veel van mezelf bloot gaf en dat maakte me ontzettend kwetsbaar. Zo kwetsbaar dat ik op het moment suprème maar moeizaam uit mijn woorden kon komen. Na veel geharrewar was het hoge woord er dan eindelijk uit en voelde ik me moe maar voldaan. Het was gezegd. Dat vreselijke geheim wat ik met me meegedragen had, was eruit. Had ik daar nu zo’n drama van gemaakt?

Verward en verdrietig
Ik voelde me zo opgelucht en zo blij. De energie stroomde en voor mijn gevoel had ik zo’n prestatie geleverd dat ik de hele wereld wel aankon. Het gesprek dat een paar minuten later plaatsvond, was voor mij dan ook niet meer te begrijpen. Voor ik het wist waren we in een gesprek terechtgekomen waarin ik alleen nog maar pijn ervoer. Alles wat gezegd werd of juist niet gezegd werd. Alles deed pijn! Ik durfde mijn mond niet meer open te doen en ik durfde mijn mond niet dicht te houden. Een grote machteloosheid maakte zich van me meester. Verward en verdrietig heb ik afscheid genomen.

Mijn hoofd begon zich te vullen met nare gedachten
Hoe was dit mogelijk? Zo veel liefde en dan toch zo veel verdriet. Creëerde ik dit nu zelf? En als dat zo was, hoe deed ik dat dan? Wát deed ik dan? Ik had echt geen idee en langzaamaan begon mijn hoofd zich te vullen met allemaal nare gedachten. Gedachten die voor mij rechtvaardigden dat ik me beroerd voelde. Er stond voor mij op dat moment één ding heel duidelijk vast: hij maakte misbruik van mij!

Een wanhopige zoektocht naar liefde…
Terwijl ik onder de dekens naar mijn telefoonschermpje lig te turen, worden de letters steeds waziger. Iets wat in je hoofd zit, kun je nog wegduwen. Iets wat je op een scherm ziet, staat daar zwart op wit. Het lijkt dan veel echter. Veel harder. En terwijl de tranen achter mijn ogen prikken besef ik dat dit mijn leven is. Een wanhopige zoektocht naar liefde. Niet meer, niet minder.

Sylvia

Lees het 3e en laatste deel van Sylvia’s zoektocht naar Liefde op 8 maart